طبقه بندی اختلالات قطبی

اختلالات قطبی به دو نوع اصلی تقسیم می‌شوند:

اختلال دوقطبی نوع ۱ :

در طبقه بندی اختلالات قطبی ، حداقل یک بار فرد تجربه حالت مانیایی (مانیا) کرده است

که می‌تواند بسیار شدید باشد و به تنهایی کافی است برای تشخیص این اختلال.

مانیا به عنوان حالت بالا شناخته می‌شود که با افزایش شدید انرژی، خودمختاری

بیش از حد، افکار و اعمال ناپایدار و گاهی افکار افسانه‌ای همراه است.

فرد ممکن است پس از دوره مانیایی در حالت افسردگی (حالت پایین) وارد شود

که شامل احساسات شدید از بی‌اهمیتی، ناراحتی، کاهش انرژی و خواب

طولانی‌تر است.

اختلال دوقطبی نوع ۲ (Bipolar II Disorder):

این نوع اختلال قطبی شامل دوره‌های افسردگی متناوب با دوره‌های هیپومانیا

(حالت خفیفتر از مانیا) است. در حالت هیپومانیا، فرد انرژی بیش از حد، احساس

خوبی، فعالیت‌های اضافی و افکار روانی مثبت دارد، اما این وضعیت به قدر کافی

شدید نیست تا به عنوان مانیا شناخته شود.

افسردگی در اختلال دوقطبی نوع ۲ معمولاً شدیدتر است و ممکن است به

تشخیص نیاز به درمان دارویی.

اختلال قطبی نوع Cyclothymic (Cyclothymic Disorder):

این اختلال شامل دوره‌های هیپومانیا و افسردگی طولانی‌تر از دو سال است،

اما علائم به اندازه کافی شدید نیستند تا به عنوان مانیا یا افسردگی شدید

شناخته شوند. این دوره‌ها ممکن است با استرس‌های زندگی و شرایط خاص

تغییر کنند.

اختلال قطبی مختلط (Mixed Features):

در این نوع، فرد همزمان علائم از حالت مانیایی و افسردگی را تجربه می‌کند.

این می‌تواند شامل افکار و اعمال پرخاشجویی، افسردگی، اضطراب، و تغییرات

شدید در انرژی باشد که می‌تواند مدیریت آن را به طور معنادی سخت کند.

اختلال قطبی نوع Unspecified (Other Specified and Unspecified Bipolar and Related Disorders):

این دسته شامل اختلالات قطبی که به علت خصوصیات خاص یا اطلاعات مجهول

ایجاد شده‌اند، مانند اختلالاتی که ویژگی‌های مانیایی و افسردگی را همزمان دارند،

اما نمی‌توان آن‌ها را به عنوان یک نوع خاص شناسایی کرد.

این طبقه‌بندی‌ها به منظور شناخت بهتر اختلالات قطبی و ارائه درمان‌های مناسب

به فرد مبتلا ارائه شده است. همچنین، هر نوع اختلال قطبی نیاز به ارزیابی و مدیریت

تخصصی دارد که شامل درمان‌های دارویی و مشاوره روان‌شناختی می‌شود.